Image Alt

Page 2

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. Qua tu etiam inprudens utebare non numquam. Zenonis est, inquam, hoc Stoici. Duo Reges: constructio interrete. Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem; Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Hoc dixerit potius Ennius: Nimium boni est, cui nihil est mali. Sed tamen enitar et, si minus multa mihi occurrent, non fugiam ista popularia.

Ita fit beatae vitae domina fortuna, quam Epicurus ait exiguam intervenire sapienti. Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum? Quae qui non vident, nihil umquam magnum ac cognitione dignum amaverunt. Quas enim kakaw Graeci appellant, vitia malo quam malitias nominare. Nam ista vestra: Si gravis, brevis; Quae ista amicitia est? Quicquid porro animo cernimus, id omne oritur a sensibus;

Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Ratio quidem vestra sic cogit. Cupit enim dícere nihil posse ad beatam vitam deesse sapienti. Eam si varietatem diceres, intellegerem, ut etiam non dicente te intellego; Progredientibus autem aetatibus sensim tardeve potius quasi nosmet ipsos cognoscimus.

Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem; Expressa vero in iis aetatibus, quae iam confirmatae sunt. Ab hoc autem quaedam non melius quam veteres, quaedam omnino relicta. In ipsa enim parum magna vis inest, ut quam optime se habere possit, si nulla cultura adhibeatur. Cupiditates non Epicuri divisione finiebat, sed sua satietate.

Quid censes in Latino fore? Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. Ergo ita: non posse honeste vivi, nisi honeste vivatur? Quae iam oratio non a philosopho aliquo, sed a censore opprimenda est. Virtutis, magnitudinis animi, patientiae, fortitudinis fomentis dolor mitigari solet. Quid est enim aliud esse versutum? Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres.

Mihi quidem Antiochum, quem audis, satis belle videris attendere. Tu autem inter haec tantam multitudinem hominum interiectam non vides nec laetantium nec dolentium? Atqui haec patefactio quasi rerum opertarum, cum quid quidque sit aperitur, definitio est. Familiares nostros, credo, Sironem dicis et Philodemum, cum optimos viros, tum homines doctissimos. Itaque nostrum est-quod nostrum dico, artis est-ad ea principia, quae accepimus. Nam, ut sint illa vendibiliora, haec uberiora certe sunt.

His similes sunt omnes, qui virtuti student levantur vitiis, levantur erroribus, nisi forte censes Ti. Quos quidem tibi studiose et diligenter tractandos magnopere censeo. Sed quid sentiat, non videtis. Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. Quo modo? Tum Piso: Atqui, Cicero, inquit, ista studia, si ad imitandos summos viros spectant, ingeniosorum sunt; Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur. Satisne ergo pudori consulat, si quis sine teste libidini pareat?

Si ad corpus pertinentibus, rationes tuas te video compensare cum istis doloribus, non memoriam corpore perceptarum voluptatum; Callipho ad virtutem nihil adiunxit nisi voluptatem, Diodorus vacuitatem doloris. Dolor ergo, id est summum malum, metuetur semper, etiamsi non aderit; Dolere malum est: in crucem qui agitur, beatus esse non potest. Piso igitur hoc modo, vir optimus tuique, ut scis, amantissimus. Haeret in salebra. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Qui si omnes veri erunt, ut Epicuri ratio docet, tum denique poterit aliquid cognosci et percipi. Quo modo autem optimum, si bonum praeterea nullum est? Roges enim Aristonem, bonane ei videantur haec: vacuitas doloris, divitiae, valitudo;

Quod autem principium officii quaerunt, melius quam Pyrrho; Si stante, hoc natura videlicet vult, salvam esse se, quod concedimus; Dulce amarum, leve asperum, prope longe, stare movere, quadratum rotundum. Aut, Pylades cum sis, dices te esse Orestem, ut moriare pro amico? Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. An me, inquis, tam amentem putas, ut apud imperitos isto modo loquar? Satis est tibi in te, satis in legibus, satis in mediocribus amicitiis praesidii. Tum Triarius: Posthac quidem, inquit, audacius. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam;

At quicum ioca seria, ut dicitur, quicum arcana, quicum occulta omnia? Illum mallem levares, quo optimum atque humanissimum virum, Cn. Ita ne hoc quidem modo paria peccata sunt. Si enim ad populum me vocas, eum. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. Neque enim civitas in seditione beata esse potest nec in discordia dominorum domus; Nam Metrodorum non puto ipsum professum, sed, cum appellaretur ab Epicuro, repudiare tantum beneficium noluisse; Qui-vere falsone, quaerere mittimus-dicitur oculis se privasse;